Vanmorgen gewekt door het ‘Moonstar’ wekkersignaal van mijn gsm. Dit happy muziekje brengt ons meteen in stemming voor wat onze eerste echte QSO moet worden.
En ja, rond 8 u roept Tony G. ons op en we horen hem heel duidelijk (5, S 9 voor de NOL’ers).

De twee Tony’s kunnen naar hartelust rapportjes wisselen en afspraken maken. Maar al gauw wordt het signaal gestoord. Tony G. stelt een andere frequentie voor, maar ook daar is de ontvangst verre van ideaal. Als het dan ook nog van een collega radioamateur klinkt : “This frequency is in use”, betekent dat voorlopig het einde van het contact.

Maar met een gerust hart tuffen we terug naar de haven, want we weten nu toch dat de radioverbindingen wel zullen lukken. Nog wat oefenen, hier en daar iets aanpassen en dat komt in orde.

De rest van de middag brengen we alweer winkelend door : spandraden voor de zonnepanelen, eindelijk een trekkabel (voor die verrekte elektrische draden), blokjes voor de windvaanstuurinrichting, harpsluitingen, musketons en ……eten  !

Het giet water namiddag …… mooi, kan ik mijn hart weer ophalen met de pas gekochte blikjes onder de vloer!

 

 

 


 

 

Heel veel ruis en storing, QRM zoals de radio amateurs dat noemen, dat is wat we horen. Natuurlijk, wat had je dan gedacht. Dat die radioverbinding van bij de eerste poging zou lukken. Dat zou toch werkelijk te mooi zijn, niet? Nee dus.

Met Tony (ON6TM) van de NOL , onze leraar weet je nog wel, spraken we een frequentie en tijd af voor een eerste QSO (gesprek via radio). Heel zwak, met veel storing erbij, meenden we even zijn roepnaam te horen. Nee, zo kan je geen gesprek voeren.
Wat nu? Sms’jes vliegen heen en weer. Wat kunnen we doen, andere frequentie misschien? Later mails met nog meer vragen en uitleg.

Resultaat : Tony begint verwoed de antenne los te maken, dingen los te knippen, een andere antennekabel omhoog te trekken om die uit te testen. Dit alles om door eliminatie dé oorzaak te vinden. Zonder aanwijsbaar resultaat.

Dus …… dan maar de drastische middelen. Touwen los en hup, varen naar het eilandje, Ossehoek, vlakbij onze haven. Om morgenvroeg, na een nachtje op anker, opnieuw een verbinding met ON6TM te proberen.
Want heel misschien komt de storing door de vele masten in de haven of door een storende machine van één van de bedrijven hier.

Morgen weten we meer!

 

 




We liggen voor anker aan de ‘Rio Amazonas‘. Nee, niet echt natuurlijk. Zo noemen wij dit plekje van het Grevelingenmeer, achter het eilandje, Stampersplaat.

Meer uitleg hoeft die naam niet, zeker. Wij voelen ons hier al een beetje ‘weg’.

 

Gisteravond kregen we hier een prachtige zonsondergang cadeau. Tijd om, voor het eerst dit jaar, tot ‘s nachts in de kuip te zitten genieten van de immense rust op het water.

Tijd voor reflecties over de voorbije dagen, vooral over het pensionerings-info-feestje van de Vlaamse ambtenaren. Want tussen alle voorbereidingen door is Tony nog officieel toegetreden tot het Vlaamse ambtenarenkorps. Warme ontvangst in Kattevennen, veel info, voortreffelijke lunch, niet te versmaden boekenbon cadeau, leuke ontmoetingen, VZW ‘s om in het achterhoofd te houden. Want eerst tijd voor ons project, hé, André.

 

Maar nu is het weer werken geblazen. Terwijl ik hier schrijf, boort Tony gaten voor de installatie van onze HF transceiver aan de kaartentafel. Het volgende to-do item op de lijst.

 

De antenne heeft hij gisteren aangesloten aan de tuner, nadat Marco Bijl van Tuigerij Bijl de isolatoren op de achterstag walste. Met de hoogtewerker is het klusje van de achterstag wegnemen en terugplaatsen zo gepiept.

Goed dat we d’er uiteindelijk toch niet zelf aan begonnen zijn en een specialist het werk hebben laten doen. Mijn schouders zullen me eeuwig dankbaar zijn. 3-4 keer Tony in de mast hijsen, zwaar werk! Bovendien bleek bij de tuiger dat het allemaal niet zo simpel was. Eenmaal de isolatoren geplaatst, had Tony de achterstag wellicht niet meer terug door het oog kunnen trekken….Veel meer dan voer voor weer een hartig stukje op de blog had dat dan niet opgeleverd.

Zo zie je maar, een mens moet in het nemen van beslissingen ook kunnen vertrouwen op een dosis geluk of noem het ‘zeilersinstinct’.

 

Zitten niksen is er voor mij niet bij, dus tijdens dat antennewerk van de mannen, ben ik de ganse namiddag zoet geweest al rondkruipend in de buik van onze Jakker. Kilo’s bloem, pasta, rijst, dozen eenpersoonsmaaltijden, blikken soep, blikken groenten allerlei, koekjes, chocolade … al die nieuwe voorraden kregen ook weer een plekje.

Ik heb me immers de voorbije dagen nog maar eens goed laten gaan in diverse grootwarenhuizen.

 

Om de antennedag af te ronden, ontmoetten we, als toetje, geheel toevallig, bij de tuiger in Brouwershaven een collega-vertrekker en -Limburger. Tin Hau, een bootsnaam om te onthouden!

 

 

p6040160 mediump6040161 mediump6050169 medium

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

Een boot kan zo een puinhoop zijn. Vooral als je weer eens nieuwe, zo noodzakelijke voorraden hebt aangekocht en die ergens aan boord moet kwijtraken.

Neem een aantal kussens weg en zet de kisten onder de banken open. Plaats de vloerdelen rechtop en onthul de diepe ruimten daaronder …… breng vervolgens alle nieuwe spullen binnen. De moed zinkt je in de schoenen.

Moet ik dat alles nu weer een plekje geven? Bij voorkeur volgens gewicht , grootte, mate van ‘vlug-nodig-hebben’, mate van ’tegen-nat-worden-bestand’ (onder de vloer met name) ….... misschien moet ik eerder gestouwde dingen maar weer verplaatsen………? O ja, en we wilden meer ruimte creëren in de bakskisten in de kuip, dus al die verfspullen, schuurpapier, mazoutfilters, vodden ook weer verhuisd! En niet vergeten, de blikjes uitkleden (ontdoen van de wikkels) en met stift de inhoud erop schrijven om verrassingen te vermijden als ze toch nat worden .

Uren ben je zoet met die klussen, dat gepuzzel. Tony kan dan maar best ver uit de buurt blijven ….tot er geen doosje of blikje, geen zakje meer te zien is. Alles ook genoteerd is in het grote voorraadboek. Want telkens als je iets nodig hebt, zoeken naar een naald in een hooiberg, dat wil je op zee echt niet meemaken.

De puinhoop is weer bedwongen tot we weer eens inkopen gaan doen en alles van voor af aan kan beginnen.

Zeilen : reizend voorraad beheren dus. Als ik het helemaal niet meer zie zitten, roep ik hulp van familie in, hé, Karen.

 

p6010156mp6010157mp6010158m