"Nu  ben ik het beu! Er is iets aan de hand met de schroef. Als ik achteruit sla, dan schudt de Jakker vervaarlijk, alsof ze d'er geen zin in heeft. Je ziet de tafel gewoon trillen. Dit is niet normaal," foetert Tony. Tien minuten later laat hij zich, met wat tegenzin, in het koude water (de Kanaaleilanden zijn erom bekend) zakken. Wetsuit, neopreen kap, snorkel. Hij wil zien wat er met de schroef is en dit kan enkel the hard way, gaan kijken onder water.

Onmiddellijk is hij terug boven, druk gebarend. Een mes, hij moet een mes. Ik maak vlug een touwtje aan het mes dat steeds klaar ligt in de kuip, rond zijn  pols en weg is hij weer.

 

 

 

P6280265 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit is wat hij uiteindelijk rond de schroef wegsnijdt. Natuurlijk dat de motor hier niet van houdt. Men waarschuwt in deze wateren steeds voor kelp en stukken vissersnet, zelfs voor Sargassozee-toestanden (Sargassum is een zeewier). Hoe men deze ondingen vermijdt, daar zwijgt men in alle talen over in de pilotboeken.

Maar we liggen dus voor anker in Havelet Bay, baai vlak naast de marina van St Peter Port, Guernsey. Kunnen, na de hindernis met die nylonbrol in de schroef, eindelijk verdiend aperitieven met "a view" op Castle Cornet en de geur van pijnbomen. Een vleugje Zuid-Fankrijk in een vreemd stukje Engeland. The Bailiwick of Guernsey met een eigen parlement en grote autonomie, een belastingsparadijs.
Met euro's kom  je hier  niet ver. Vreemd, we zijn al zo gewoon in gans Europa met onze munt terecht te kunnen.

De Jakker ging hard hierheen. Rond Cap de La Hague en het uiteinde van de Cotentin stond een ruwe zee. Enkel stroming volstaat hiervoor. Wind maakt het naturlijk erger maar.....die is nog steeds op!
De Race van Alderney en Little Russel Channel (tussen Guernsey en Herm) moet je je voorstellen als een enorme badkuip  waar iemand plots de stop uittrekt. Op plekken heb je grote draaikolken, dan weer 'springgolfjes' ( Karen en Bert noemden die zo) . De swell (grote deining) was serieus en wel zo dat je andere zeilboten in de buurt steeds even ziet verdwijnen achter zo een grote golf.

Die swell staat bij hoog water, vanavond dus, ook op de ankerplaats. Maakt het leven aan boord toch wel wat moeilijk. Alles moet je vasthouden en vastzetten, alsof je op zee zit. Je verliest je evenwicht gewoon. Rock the boat, zingt Tony.
Het goeie nieuws : ik heb daar blijkbaar geen last meer van.  Tekstje tikken, mails checken want we hebben weer internet, geen probleem. Dat was ooit anders. Flink zeeziek ben ik geweest op anker in de buitenhaven van Dover. Niks doe je dan nog.

Laatste werkje vandaag : routine al, weerbericht en positierapport.

Je weet toch dat je maar hoeft te klikken op 'Positie'  bovenaan op  onze homepagina om precies te weten waar we zitten (we proberen deze heel gewetensvol up-to-date te houden). Je zoomt in tot je bijna naar ons kan wuiven! Wij zijn toch helemaal niet ver weg!

Voor het inslapen denk ik nog even aan de hittegolf thuis (hier is het een aangename 23° overdag). Aan de mama van schoonbroer Jos, die overleden is....


 

P6290269 (Medium)

P6290270 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Gisteren, op anker, lagen we veel te ver van het stadje om Netabord te ontvangen. Bij die hotspot kochten we 24 u gebruik van internet.  Maar als je niet aan een steiger ligt, geeft dat toch wel problemen. Mijn tekstje moest dus wachten.

Maar, geen nood. Dan verstuur ik het toch gewoon vandaag, zondag, via de radio naar Karen. Die zal wel zo goed zijn het op de site te plaatsen.

 

Intussen zijn we weer 35 mijl verder westwaarts gevaren. Wind is er nog steeds niet. Integendeel, het hogedrukgebied gaat zich nog uitbreiden, de isobaren liggen heel ver uit elkaar.

We zijn in het gebied met sterke stromingen aangekomen en daarbij komt nog dat het springtij is, morgen. Twee dagen na volle maan is de stroming het sterkst.

 

Vandaag hebben we Pointe de Barfleur gerond. Omdat we geen zin hadden in de grote haven Cherbourg, zochten we een alternatief om af te wachten tot morgen de stroom meestaat naar Guernsey.

In Omonville liggen we nu aan een mooring (een boei speciaal voor de watersport). Hier ligt enkel nog een Engels jacht en wat kleine vissersbootjes. Rustig dus.

 

Morgen wordt echt spannend. Al ooit van de Race van Alderney gehoord? Bij springtij staat tussen de Cotentin en Alderney een stroming van wel 7 knopen. Dat is 14 km/u terwijl onze Jakker op motor max. 8 knopen haalt, kan je nagaan.  Je moet die stroom dus meehebben.  Rustig een boekje lezen is vanavond voor ons niet weggelegd. Rekenen dat is wat wij doen.

Morgen moeten we rond 14u30 noord van de Race zijn.  Dan kentert de stroom naar het zuiden en sleurt die onze Jakker met een rotvaart richting de Kanaaleilanden.

 

Eerst maar eens zorgen dat we goed uitgeslapen zijn!

 

 

Saint-Vaast-La-Hougue. 20 jaar geleden onder de mede-zeilers in onze toenmalige thuishaven Blankenberge een magische bestemming, want zo moeilijk te bereiken als het weer eens een hele tijd veel te hard waaide uit de verkeerde richting.  Ile de Tatihou, in de baai, nog zo een klinkende naam.

Wel, met zicht op dat eilandje en de ondergaande zon in onze rug, liggen we hier op anker rustig te genieten van een prachtige avond. Straks wacht ons nog het spektakel van de volle maan. Het kan niet op.

Genk on Stage, toch nog even in onze gedachten, is heel ver weg. Fien en Axel, Pierino en Lieve, denken jullie ook even aan ons?

We zetten een CD op en genieten.

 

De ruim 70 mijl tussen Fécamp en hier legden we weer grotendeels op motor af. Nog steeds amper wind. Tja, dat Azoren Hoog, hé.

Groot voordeel : nu hebben we gloeiend heet water in de boiler.  Een haven, hebben we niet nodig. Aan boord douchen, grote luxe, wellicht beter dan de douches "franse slag".

Dus plonsen we onze ploert overboord en wordt het een nachtje op anker.

Toch wat opletten.  Het tijverschil is ongeveer 7 m en je moet genoeg ketting steken ook voor hoog water. Onder gewone omstandigheden geef je 3 maal de diepte aan ketting, dan lig je goed vast. Dertig meter dus, dat moet volstaan.

 

Nu nog even een positierapportje verzenden en een weerbericht opvragen via de HF radio.

En dan begint het : de HF-kermis!!

Van zodra Tony verbinding maakt via onze modem en mails en weerberichten binnenhaalt of verzendt, gebeurt het. De lichtjes in de kajuit flikkeren aan en uit op het ritme van de uitzending, het verklikkerlichtje van de verwarming danst vrolijk mee, de metertjes van Ampère- en Voltmeter geven de maat aan. Er komt geen elektriciteit aan te pas.  Alle apparaten zijn uitgeschakeld.  Storingen, interferenties zo noemen we dit verschijnsel. Heel wispelturig zijn die storingen. Soms zijn ze d'er, soms helemaal niet. Hangt samen met frequentie en nog een boel andere dingen.

Op open zee is de HF-kermis helemaal hallucinant. Nietsvermoedend zat ik namiddag wat te lezen in de kuip, ondertussen de omgeving in de gaten houdend. De motor ronkte rustig, geen wind, weet je nog. Jefke (onze stuurautomaat) had letterlijk het roer in handen.

Plots maakt de Jakker  een vervaarlijke zwaai. Paniek in de kuip, bij mij dus. Jefke had nl. ook zin in een pretje en deed mee met de kermis. Hij draait de boot ineens 180 graden, met een rotvaart gaan we keihard de verkeerde richting uit en voor ik kan ingrijpen, maakt hij alweer een zwaai naar stuurboord. Om zeeziek van te worden.

Snel zelf het roer overnemen, terug naar onze oude koers.

Verdorie Tony, had je mij niet kunnen waarschuwen dat je ging zenden?

Weer een lesje.  Zenden op zee betekent Jefke op non-actief zetten.

 

 


Even tanken met de wagen, piece of cake! Tanken met de boot, altijd een avontuur!

Maar het was nodig, dat tanken. We hebben immers gisteren een grote afstand op motor afgelegd. Nadat we in alle vroegte Boulogne verlieten, hebben we nog een tweetal uurtjes gezeild.
Maar, zeilers kennen dat, het werd zulk mooi weer, de wind viel weg en ook de stroom ging tegen staan. Dan kan je kiezen, dobberen tot wie weet wanneer of dik tegen je (zeilers)zin, de motor aan het werk zetten.  Het zij zo, als je afstanden wil afleggen. We kunnen er maar beter aan wennen.  En wij wilden nu eenmaal graag naar Fécamp,

Diesel tanken dus vandaag.  Langsheen een heel laag ponton, met vervaarlijk uitstekende scherpe metalen delen. Helemaal in het hoekje van de haven met weinig ruimte om te maneuvreren. Mooi langs stuurboord afgemeerd, net op tijd de stootwillen op de juiste plek geschoven (die dingen hebben vaak ook zo hun eigen willetje). Kaart in de automaat, pompnummer ingeven, allemaal net als bij de dieselboer om de hoek.


Ik pak de behoorlijk zware slang. Verdorie, krijg ik dat kloteding nog niet halfweg onze vuldop. Je kan de slang niet verder uittrekken. Dus ....... terug in de houder. Touwen losgooien. Boot omdraaien. Ondertussen de stootwillen allemaal langs de andere kant hangen, telkens wel een paar meter over dek lopen. Waarom kochten we ook zo een grote boot?
Nu aan bakboord afmeren. Captain Tony heeft alles onder controle; het lukt weer perfect. Ik spring voor een tweede keer op het met diesel besmeurde ponton. Behoorlijk vastmaken. Opnieuw kaart, kies taal, geef pompnummer, pincode ....bla,bla. En ja, nu kunnen we net aan de vuldop. 104 liter kan erin!!

Nog veilig wegvaren, opgepast met die vlijmscherpe stukken aan de steiger.....
Ok, missie volbracht.

Dat koffietje op een terras in Fécamp hebben we gewoon verdiend. Witte kliffen, keienstrand, zon en blauwe zee. Laat dat vakantiegevoel nu maar komen.

 

 

 

P6230233 (Medium)P6230234 (Medium)P6230240 (Medium)

 

 

 


 

 

 

 


Van het herfstweekend in Blankenberge, onze vroegere thuishaven, onthouden we enkel het hartverwarmend bezoek van Karen (die ook nog vlug de Colruyt plunderde voor ons), de heerlijke  sliptongetjes in clubhuis ‘t Zeil, de lekker lange, hete douche.

Maandagochtend 6u30  : we steken onze neuzen uit het luik. Druilerig, koud, onaangename noordenwind …ideaal zeilweer dus. Voor we ons kunnen bedenken, gooien we los en stevenen op de havengeul af. De branding vóór  Blankenberge ziet er nog steeds venijnig uit, maar we laten ons niet intimideren. We zullen dat varkentje wel eens wassen.

Met rif in grootzeil en fok stuiven we ervandoor, langs onze Vlaamse betonkust. Echt niet zo ‘n fraai zicht, die aaneengesloten keten van appartementsblokken.
Af en toe, in een moedig straaltje zon, schittert er een strookje wit zand en duinen tussen al het beton.

Frankrijk verwelkomt ons met een waterzonnetje, dat steeds beter haar best doet.

Duinkerke, Calais, we weten het nog van vroeger, dat is boeitjes zeilen. De rode en groene tonnen markeren een soort snelweg voor boten.  Als je d’er mooi tussen blijft, geen probleem.
Ferry’s en zeeschepen die maken je ook hier weer het leven zuur.  Onze tactiek : je wacht met stalen zenuwen tot je ongeveer kan inschatten wat ze zullen doen en reageert daar dan op. Maar …… je kan dat pas zo laat zien en dan moet je ook razendsnel reageren. Die krengen hebben tot overmaat van ramp ook nog eens een heel grote dode hoek, kunnen je dus van de brug helemaal niet zien!  Telkens enorm spannend …de vloeken zijn niet van de lucht.

Maar het lieflijke Cap Blanc Nez bedaart de gemoederen weer snel, is echte balsem voor de ziel. De zon schijnt nu volop. We merken weer bruinvissen op, en, zien we dat nu goed : een ‘kanaalzwemmer’ . In zijn zwarte pak en al crawlend  lijkt hij de dolfijnen te willen bijhouden.

De wind is afgezwakt en in no time heb ik de spaghetti klaar.
Als we rond 20 u Boulogne bereiken, is ook de afwas aan kant en kunnen we nog even een stapje in de wereld zetten.
Surprise : het is vandaag in Frankrijk Fête de la Musique. Om ter hardst wordt er overal muziek (= in vele gevallen lawaai) gemaakt.

Maar na een bijzonder gesmaakte versie van  Ouchi Couchi Man (schrijf je dat zo) kunnen we lekker gaan slapen.  
Het zal pas morgen bij laag water zijn, dat we last zullen krijgen van de rioolgeur die de haven van Boulogne zo typeert.

 

 

 

p6210222 mediump6210227 mediump6220229 medium