Tony kijkt met zorgelijke blik naar ons roer. We vreesden het al. Die speling is té groot. Je kan het roer 1 mm heen en weer bewegen in de koker. Ja, luttele 1 mm.... toch is dat echt te veel. Op zee worden er dat al vlug meer.

 

Goed dat we er nu achter komen.

Op zee hoor je natuurlijk bij elke golf al genoeg gekraak en gestamp. Vertrouwde geluiden. Maar het misselijk makende, ritmische bonken van het roer in de koker dat kunnen we missen als …. groen water in de boot. Rustig slapen is er dan niet meer bij. De zorgen om het roer en een hevige “klonggg” bij elke golf garanderen dat wel.

 

Het roer er dus uitgehaald en aan een kritisch onderzoek onderworpen. De twee bussen, waarin het roer draait, zijn uitgesleten.

Na een paar dagen zijn de nieuwe alweer gedraaid. Nu nog even terugplaatsen. De mensen van het Service Center leveren puik werk.

Als die onvoorziene rekening nu ook nog meevalt.

 

Andere klusjes van vandaag.

Een tweede laag aangroeiwerende verf op het onderwaterschip gezet. Je wil toch niet het doel worden van een uitstap van Time to Dive (of andere duikers) die de wondermooie anemonen onder je boot komen bewonderen. Maar vooral, je wil je schip toch zo snel mogelijk laten varen en dat kan niet met een baard van fauna en flora onderaan.

 

Bankzaken en administratie geregeld. Begonnen met onze belastingaangifte.

Want nu de Nederlanders terug op school en werk zitten, is de file op de internetsnelweg in de haven weer opgelost.

 

Doodmoe rollen we 's avonds weer te kooi. Wij gestopt met werken???

 

 

p5170139 mediump5170141 mediump5170144 medium


 

 

 

 

 



 

Schroevendraaier en verfborstel kunnen niet altijd in actie zijn.

Afgelopen weekend stond in het teken van bezoek.


Bezoek van Karen die haar 470 voor het zomerseizoen naar Port Zélande bracht. Haar zwaardboot, waarmee ze met vrienden weer het Grevelingenmeer en vooral, de wind, gaat bedwingen.


Bezoek van Bert en Stefanie die hun “busje” kwamen voorstellen. Hun spiksplinternieuwe “huisje-op-wielen” dat het hun mogelijk maakt om tijdens weekendjes hier aan de Brouwersdam te komen kiten. Op gepaste wijze gedoopt, overigens.


Bezoek van Paul en Jenny, ouders van Stefanie, die sfeer kwamen opsnuiven en boot en busje bewonderen.


Bezoek dat allemaal, zonder verpinken, de vier meter hoge ladder heeft beklommen naar ons hoge nestje.


Een gezellig weekendje dus op één van de mooiste plekjes van Nederland. Ja, laten we meteen maar wat reclame maken.

Fantastische spot tussen zee en meer, waar onze ganse familie sportief aan zijn trekken komt.


Waarom willen we hier eigenlijk vertrekken? Tja, die wijde horizonten, weet je wel en ……de temperatuur wellicht.

 

 

p7260646 mediump5160132 mediump5160130 medium

 

p5160138 medium

 

 

 

 

 

 

 


 

Goed. Even flink slikken. Diep in- en uitademen. Uiterste concentratie. Je niet laten afleiden door het vele Hemelvaart-bootjes-kijk-volk dat in de haven rondloopt.

Boren maar! 

Het meest geschikte, volledig vlakke plekje onder de boot (veel keuze is er niet) is afgetekend. Twee kruisjes markeren dé twee plekjes. Komaan!

 

Twee gaten in de romp, twee gaten om de aardplaat vast te zetten. De plaat meet slechts 30 cm x 8 cm x 1,3 cm. Vormt echter een extra groot oppervlak van 4 m² door de duizenden bronzen bolletjes met lucht tussen waaruit ze bestaat. Die plaat gaat zorgen voor de broodnodige aarding van de antenne van onze HF- zender-ontvanger. Met ons type antenne is nl. het allerbelangrijkste : aarde, aarde en nog eens aarde. Hoe beter de aarding, hoe beter het zendbereik! Onze cursus, weet je nog wel !!

 

Hoe dat zendbereik zal zijn, dat hoor je later wel. Nu eerst dit klusje afwerken. Immers als je nu de Jakker te water zou laten, zouden twee fonteintjes in het achterschip haar binnen de kortste keren laten zinken.

 

Dus terwijl ik aan de buitenkant de schroeven tegenhoud, zet Tony ze aan de binnenkant vast met flink wat lijm-afdichtingskit. 

Twee keer herhalen we dat aantrekken van de bouten, zoals het hoort. Die zitten nu potvast en de gaten zijn volledig afgedicht! Klus geklaard.

 

Sssjt, niet aan Tony zeggen! Echt gerust zal ik pas volgende week zijn als, na het te water laten, alles droog blijft binnen!

 

 

p5130117 medium p5130119 medium p5130121 medium

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdagavond, 20u30, parochiezaal Bocholt.

Wij doen het verhaal van onze geplande zeilreis tijdens de maandelijkse ledenvergadering van de NOL (Noord-Oost Limburgse radioamateurs  nol.uba.be). De zeer onderlegde radioamateurs kunnen nu zeker ook een woordje meepraten over boten – zeilen – wind – motoren.

Heel aangenaam was het voor ons om de gemeende belangstelling van de NOL'ers te voelen, een plezier om hun vragen te beantwoorden.

We kijken uit naar onze eerste QSO's (radioverbindingen).

 

Ik zie al fronsende wenkbrauwen ......radioamateurs ? We waren toch het verhaal van zeilers aan het volgen.

 

Wel, over communicatie hebben we al nachtenlang gepraat en wakker gelegen. Je kan een Irridium (of andere) satelliettelefoon aanschaffen. Die aanschaf zal nog wel lukken, maar het abonnement is peperduur en menige wereldzeiler klaagt erover dat je failliet gaat aan het versturen van zelfs korte berichtjes. Een HF transceiver ...... dat is dé oplossing, maar dan heb je een officiële zendvergunning nodig. Vergunning waarvoor we dachten een jaar studie te moeten uittrekken.

 

En toen kwam het toeval een handje toesteken. Tony ontmoet een jeugdvriend, Henk, radioamateur, in “de” Shopping in Genk, of all places!

 

Henk vertelt hem dat er nu een basisvergunning radioamateur bestaat en dat er net een cursus gestart is in Bocholt. Wij dadelijk aangeschoven bij die cursus en een paar maanden later hebben we de vergunning op zak. De inzet van onze leraar,Tony, ON6TM, is daar zeker niet vreemd aan.

 

Onze radio is inmiddels aangeschaft, ook een speciale modem om mails te kunnen ontvangen en versturen, zelfs midden op zee. Onze roepnamen : ON3JJ en ON3TER. Met de communicatie moet het nu wel snor zitten.

 

Enkel antenne en software nog op punt stellen en teer punt, de aardplaat (voor een goede aarding) onder de romp bevestigen.

 

Dat Tony de broodnodige stalen zenuwen bezit om twee gaten in de romp te boren, weet ik al lang.Toch volg ik alles met een klein hartje. Voorlopig is hij nog druk doende met het allerbelangrijkste, het denkwerk.

 

Zodra hij tot actie overgaat, hoor je het wel.

 


 

 

Als je aan mensen vertelt dat je een boot hebt, dan gebeurt er iets met ze. Hun ogen krijgen die dromerige blik. Ze zien je op het dek liggen, in de zon, cocktail in de hand, zacht briesje door je haren , azuurblauw water binnen duikbereik. Wat heerlijk, een boot!!!

 

Enkel het nuchtere (Nederlandse) bootjesvolk weet beter : “Koop een boot en werk je dood”, klinkt het.

En zo zij het!

 

Nog meer werk aan de winkel. Vóór we vertrekken, moet ook onder water alles perfect in orde zijn.

De Jakker uit het water, op een bok.

Gepensioneerden hebben meer tijd dan geld dus....we steken zelf de handen uit de mouwen.

In onze witte overal voelen we een band met de jongens die voor een gerenommeerde firma elke dag talloze boten onder handen nemen.

 

Hartje winter lijkt het wel, zo begin mei. Ijskoude noorderwind blaast je koud tot op je botten.

Met zes laagjes kleren aan, sjaal en muts, ga ik de sierlijn van de Jakker te lijf. Die lijn gaan we opnieuw schilderen.

Tony schuurt ondertussen roest van de kiel. Ook de schroef, geliefkoosde plek voor allerhande flora en fauna, moet weer heel glad worden. Hard labeur. Schouders en armen krijgen het zwaar te verduren.

En dit is nog maar dag één.

De lijst van klussen is lang. Alles moet nagekeken, hersteld, geschilderd, opgepoetst , gepolierd worden.

Maar langzaamaan komen we d' er wel. Nog een dag of 14 volhouden en vooral doseren, zodat onze spieren er niet voortijdig de brui aan geven.

 

Volhouden, dan komt eens wellicht de dag dat we die andere zeilerswaarheid zullen ondergaan : “Sailing around the world is working at your ship in exotic places”.


Zouden we dan ook over de temperatuur klagen?


 

p5040098 medium p5040103 mediump5040104 medium