Zin in nog een aflevering van de soap “Jakker maakt zich klaar voor vertrek”? Hier gaan we.


“Kotsbeu ben ik het. Ik vaar NU de Jakker terug naar de verkoopsteiger bij For Sail. Ze zoeken het maar uit.” Frustratie ten top bij Tony.


Het begon zo.

Prachtig geplaatste zonnecellen da’s één ding. Stroom moeten die dingen leveren. Daartoe moet je elektrische kabels aan de regelaar aansluiten. Vingers-in-de-neus-klusje.

Je leidt de draden onder dek en dan kan je makkelijk een kabelgoot-buis gebruiken (de werf dacht aan alles) om ze verder te helpen. Er liggen al zo’n tiental andere kabels bij elkaar. 2,5 m moet er overbrugd. Even proberen of dat lukt. Ja, prima, je ziet de kabel vorderen door de doorschijnende buis. Nu voor echt.

Eerst aan de buitenkant de draden mooi langs de buis naar beneden leiden dan door dek, vervolgens door de buis….. Tony nestelt zich op zijn rug, helemaal in de achterkajuit, wurmt zijn arm door het gat, reikt helemaal ver boven z’n hoofd en begint de kabel door de buis te duwen.

Ik zit aan de andere zijde, moet verslag uitbrengen over de vorderingen van de draad. Zie echter niks verschijnen. Kan het zijn dat ik hem steeds dichterbij hoor? Van dat stomme staren tussen die andere kabels begin ik scheel te kijken. Zie ik daar kleine klauwtjes die onze kabel vasthouden? Ondermijnen die onze pogingen? Vinden ze het al overbevolkt daar?

Dan ineens zie ik een 'slangetje' verschijnen en kunnen we hem vlakbij de regelaar uit de buis trekken.


Nu nummer 2. Er zijn immers twee kabels. Zelfde scenario. Alleen … dit keer lukt het niet.

Twintig keer beginnen we opnieuw. Kabel er helemaal uit, nog eens proberen. Niks. Die son-of-a-bitch wil er niet door. Ingehouden woede in Tony’s stem. Zweetpareltjes op zijn voorhoofd. Linkerarm onder de schrammen en blauwe plekken, polyesther is geen schapenvachtje. Stramme spieren, steeds die armen boven je hoofd.


Goed, boodschap begrepen. We eten snel een hapje en willen dan een trekveer kopen (hadden we al veel vroeger moeten doen) bij de Doe-het-Zelf zaak ( Bouwmarkt voor de Nederlanders). Toch nog eerst even opnieuw proberen. Met alle boosheid die in hem is, manipuleert hij de elektrische draad. Tot plots …..het is gepiept. Hij is erdoor tot aan de regelaar. Nog meer groene stroom voor de Jakker.


Respect! Zo ken ik mijn ventje wel. Vastbijter tot in de toppen van zijn tenen. Pure wereldzeiler-mentaliteit. Zonder hem kan ik onze reis wel vergeten.


's Avonds in bed klinkt het : “Ik meende dat niet, hoor. Ik zou de Jakker nooit verkopen!”


Natuurlijk niet, ben je gek. Heb ik ooit zo'n uitspraak gehoord, dan?