Nagenietend in onze salon (buiten fluit de wind weer door de wanten), word ik helemaal rustig (ja, ikke) en warm vanbinnen. Nu, na ons feestje van tot-ziens, hebben we het gevoel, zijn we d’ er helemaal klaar voor. Gerustgesteld, want zoveel mensen reizen met ons mee. Weemoedig ook om wat we achterlaten. Onvermijdelijk.

 

Dank jullie allemaal voor de fijne avond. Het was echt super.

 

Dank je Kaatje, Bert & Stefie voor de zeil-c.v.-presentatie van ons, jullie. Het was echt ‘boef-d’er-op’… een mens kan zich toch niet beter wensen dan zulke ware 'soul-mate-kinderen' die onze eigen typische familie-spirit in hun hart dragen.

 

Nog meer emoties afgelopen weekend. Een laatste keer moeder-dochter shoppen. Een paar uurtjes slechts, gezellig als altijd. Pas binnen enkele maanden zullen we dit, wellicht ergens in Europa, kunnen overdoen.

 

Als klap op de vuurpijl : onze Xsara verkocht. Zondag nog wel. Na 1 dag op 2dehands.be. Binnenkort verandert hij van eigenaar. Na 12 jaar trouwe dienst en af en toe de gezins-vervangwagen.

De laatste ballast is nu overboord. Nog iets te verkopen? Nee.

 

Dan kunnen we vertrekken, toch!

 

Wacht even ….eerst nog de HF transceiver plaatsen op de beugel in de navigatiehoek, iemand (Tony natuurlijk, gezien hoogte niet zo mijn ding is) in de mast hijsen om de achterstag weg te nemen en die te laten isoleren als antenne, antennetuner bevestigen onder de zonnepanelen, de HF radio vervolgens uitgebreid testen, software programma Winlink (om te mailen en gribfiles op te halen) installeren, een buisje plaatsen om accugassen naar buiten te leiden, slingerkleedje aanbrengen om op zee niet al slapend uit de kooi in de salon te tuimelen, her en der vangnetjes maken om te beletten dat spullen uit kasten vallen op zee, bijboot ophalen in Duitsland (eindelijk, op de valreep, net aangekomen), laatste inkopen doen, vooral typisch Belgische producten waarvan we vermoeden ze in het buitenland niet meer te vinden, de bestelde EPIRB (satelliet noodsignaal systeem) afhalen enz......

 

Zal dit ons lukken in pakweg 14 dagen?

 

 


 

 


Het sturen van een zeilboot is leuk. Tochten maken op de Grevelingen, de Oosterschelde, op zee. Je voelt je meester van je schip. Schipper. Je stuurt je boot zo efficiënt mogelijk. Je hebt controle. Je haalt er de grootst mogelijk snelheid uit. Je voelt elke windvlaag aan, elke golf. Geweldig !

 

Zodra je lange tochten aanvat, krijg je een totaal ander plaatje. Sturen wordt een marteling, saai, die lange rakken steeds dezelfde koers aanhouden. Je hebt er ook geen tijd meer voor. Je moet ontbijt maken, brood bakken, zeilen trimmen, touwen nakijken, logboek bijhouden, dingen herstellen, de horizon afspeuren naar andere boten, mailen, babbelen over de radio…en dat terwijl je zeilmaatje ligt te maffen.

 

Zeilers hebben daar dus een slimme oplossing voor : een zelfstuurinrichting.

Een elektrische hebben we al aan boord. Die vreet echter té veel energie.

Daarom kochten we onze Windpilot, een windvaanstuurinstallatie. Die leeft van de wind. Je stelt hem in en hij stuurt gehoorzaam een bepaalde hoek met de wind. Opletten is wél de boodschap. Als de wind draait, verandert natuurlijk ook de gestuurde koers en zo vaar je je doel voorbij. Oogje in het zeil houden dus.

 

Zo ongeveer een dag is Tony bezig geweest met de installatie van onze Windpilot.

Niet vooraleer hij alles, op zijn eigen onnavolgbare wijze, minstens in gedachten een tiental keren in elkaar heeft gezet.

Dit keer geen smeuïg verhaal over saboterende kabels. Alles loopt van een ...polyestheren dekje.

 

Jakker weer een beetje meer 'vertrekkersboot'.


 

p5250151 medium

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




Fantastisch weekend achter de rug

 

Veel bezoek, veel gegeten, veel gedronken, veel gebabbeld, veel gelachen.

 

Zondag supertoffe barbecue met de kinderen en duik-, zeilvriendin Annemie.

Een wonderbaar, windloos warme avond op het 'terras' van Happy Herk (busje van Bert en Stefie) op de dijk. Als je kwam om te kiten, dikke pech. Om te barbecueën, super.

 

Maandag surprisebezoekjes van nichtje Tine en man in spe Wouter en van Diane (mijn vriendin zolang ik mij herinner) en man Jos.

Heel fijn om mensen een beetje wegwijs te maken in ‘onze’ wereld. Zalig als ook het weer een handje toesteekt bij het creëren van een vakantiesfeertje.

 

En dan de (nu al) klassieke afsluiter met sangria en een etentje in de ‘Strandtent’ op het strand van de Brouwersdam. Perfect einde van een weekeinde om je nog lang te herinneren.

 

We zullen ze missen, weekends als deze! We zullen jullie missen.

Maar de lokroep van verre stranden en spannende avonturen klinkt steeds harder.


 

p5230782 mediump5240809 mediump5240812 medium

 

 

 

 

 

 

 

 




Zin in nog een aflevering van de soap “Jakker maakt zich klaar voor vertrek”? Hier gaan we.


“Kotsbeu ben ik het. Ik vaar NU de Jakker terug naar de verkoopsteiger bij For Sail. Ze zoeken het maar uit.” Frustratie ten top bij Tony.


Het begon zo.

Prachtig geplaatste zonnecellen da’s één ding. Stroom moeten die dingen leveren. Daartoe moet je elektrische kabels aan de regelaar aansluiten. Vingers-in-de-neus-klusje.

Je leidt de draden onder dek en dan kan je makkelijk een kabelgoot-buis gebruiken (de werf dacht aan alles) om ze verder te helpen. Er liggen al zo’n tiental andere kabels bij elkaar. 2,5 m moet er overbrugd. Even proberen of dat lukt. Ja, prima, je ziet de kabel vorderen door de doorschijnende buis. Nu voor echt.

Eerst aan de buitenkant de draden mooi langs de buis naar beneden leiden dan door dek, vervolgens door de buis….. Tony nestelt zich op zijn rug, helemaal in de achterkajuit, wurmt zijn arm door het gat, reikt helemaal ver boven z’n hoofd en begint de kabel door de buis te duwen.

Ik zit aan de andere zijde, moet verslag uitbrengen over de vorderingen van de draad. Zie echter niks verschijnen. Kan het zijn dat ik hem steeds dichterbij hoor? Van dat stomme staren tussen die andere kabels begin ik scheel te kijken. Zie ik daar kleine klauwtjes die onze kabel vasthouden? Ondermijnen die onze pogingen? Vinden ze het al overbevolkt daar?

Dan ineens zie ik een 'slangetje' verschijnen en kunnen we hem vlakbij de regelaar uit de buis trekken.


Nu nummer 2. Er zijn immers twee kabels. Zelfde scenario. Alleen … dit keer lukt het niet.

Twintig keer beginnen we opnieuw. Kabel er helemaal uit, nog eens proberen. Niks. Die son-of-a-bitch wil er niet door. Ingehouden woede in Tony’s stem. Zweetpareltjes op zijn voorhoofd. Linkerarm onder de schrammen en blauwe plekken, polyesther is geen schapenvachtje. Stramme spieren, steeds die armen boven je hoofd.


Goed, boodschap begrepen. We eten snel een hapje en willen dan een trekveer kopen (hadden we al veel vroeger moeten doen) bij de Doe-het-Zelf zaak ( Bouwmarkt voor de Nederlanders). Toch nog eerst even opnieuw proberen. Met alle boosheid die in hem is, manipuleert hij de elektrische draad. Tot plots …..het is gepiept. Hij is erdoor tot aan de regelaar. Nog meer groene stroom voor de Jakker.


Respect! Zo ken ik mijn ventje wel. Vastbijter tot in de toppen van zijn tenen. Pure wereldzeiler-mentaliteit. Zonder hem kan ik onze reis wel vergeten.


's Avonds in bed klinkt het : “Ik meende dat niet, hoor. Ik zou de Jakker nooit verkopen!”


Natuurlijk niet, ben je gek. Heb ik ooit zo'n uitspraak gehoord, dan?

 


 

Tergend langzaam wordt onze Jakker terug toevertrouwd aan haar element.

De kraanmannen trekken de hangbanden weg en ze drijft. Ze beweegt zachtjes, trekt met korte rukjes aan haar touwen.

 

Vlug naar binnen. Naar de achterkajuit, de ruimte onder de schroefas. Kurkdroog! De gaten van de aardplaat zijn dus echt dicht. Had je daaraan getwijfeld, misschien!!!

 

Nog even de schroefasdichting ontluchten, zodat de watersmering-koeling functioneert, de motor starten en weg zijn we. Terug naar ons plaatsje aan steiger N.

 

Nee, uitrusten is er nog niet bij. Op naar de volgende klus. Het to-do lijstje in ons hoofd blijft zeuren over de tijd en dat die snel gaat.

 

Volgende projectje : het tweede stel zonnepanelen.

Eerst een beugel op de spiegel (poep van een schip) bevestigen zodat ze daarop kunnen rusten.

 

Met de tekening voor die constructie, resultaat van avonden huisvlijt, is Tony naar een fabrikant getrokken. De gelaste buizen vervolgens hierheen gebracht.

Het hele, nu nog, wankele zootje gaan we nu op zijn plaats hijsen. Geen probleem, op een zeilboot lijnen zat voor dit doel.

“Ja, ja, Jaklien, snel trekken, langzaam ….nog een klein beetje. “ Zulke klusjes, ik ken ze.

Meestal doe ik het net niet goed genoeg, wil altijd veel uitleg bij wat er moet gebeuren.....laat Tony nu net een doener zijn, man van weinig woorden.

Meestal krijgen we het toch wel weer voor elkaar. Nu ook.

 

Miljaar, twee essentiële buisjes zijn een eind te kort. Wat nu? Dju toch!

 

Dit ken ik ook....ik ga in 'low profile mode'. Laat Tony nu maar met rust…… in stilte peinzend, taxerend en inschattend komt hij uiteindelijk met plan B. De hele beugel kan wat lager, kwam toch al wat te hoog.

 

Hij boort nieuwe gaten. Offert drie boortjes op, want, verdorie, in inox boren niet te doen, man. Zaagt buizen korter. Laat tussendoor nog een elleboogstukje in het water vallen. Tovert de hele Jakker om tot atelier met overal kisten en kistjes met schroefjes, boutjes, gereedschap, machines, ja zelfs een heuse (mini) werkbank. Weet je nu waarom we dat allemaal meesleuren?

 

Maar aan 't eind van de dag staat hij daar te blinken op onze spiegel, de beugel. Hij is zelfs nog niet eens zo mottig. Stoer, dat is het woord!

 

En net vóór zonsondergang zitten ook de panelen erop! Wat een dag!

 

 

p5190145 mediump5190146 medium