Foto's geplaatst !  

Positie : Île Uéré

We huren een auto. Van Hertz nog wel. Booteigenaars in Port Moselle krijgen 20 % korting!
We nemen een all-risk verzekering. Echter, schade aan banden, ruiten en het dak moeten we zelf betalen. Het dak ??? Heeft zeker iets te maken met vallende kokosnoten. Die zorgen hier vaak voor schade, zijn zelfs een belangrijke doodsoorzaak.
Kan iemand mij ook vertellen hoe we die vallende bommen dan moeten vermijden misschien ? Wij hebben alvast geen idee.

We boeken een eerste overnachting in een jeugdherberg op het strand van Poé, laden de auto in en weg zijn wij, richting noorden.
Eerste stop : de oever van een kabbelend riviertje in Païta. Blij met Tony's idee om de comfortseats ook in de auto te gooien, installeren we ons op een schaduwplekje met volle frigobox en heerlijk stokbrood. Er kan zelfs nog een dutje achteraan, je kan die seats immers helemaal plat leggen !

Eerste lunch. Makkelijke die "boot" comfortseats !

Het landschap is dor met verspreide boerderijen, koeien en paarden. Cowboy land. Grote delen herstellen van vroegere branden of zijn duidelijk pas recent zwartgeblakerd. Niet enkel Australië lijdt onder de grote droogte en de vernietigende branden. Nu ik dit schrijf bestrijden de “sapeurs pompiers” al vijf dagen een brand ten noorden van Nouméa.
In Moindou wijst een bordje naar Fort Téremba, centre penitentiaire, later Militair Fort. Dit door de inwoners, jong en oud, van Moindou mooi gerestaureerde complex willen we bezoeken.

Van buiten !


We schrijven 1860 – 1897, Nieuw-Caledonië was sinds kort Frans gebied. De eerste missionarissen hadden vele “coutumes” de kop ingedrukt. Hun religie opgedrongen aan de Kanaken. Zijzelf betaalden vaak een hoge prijs en werden opgepeuzeld.
Toen in de bagnes van Frans Guyana gevangenen én bewakers bij bosjes stierven door het moordende klimaat, zocht men een andere bestemming voor de gestraften, die men niet in Franrijk wilde hebben.
Dieven, moordenaars, politieke gevangenen uit Algerije, communards (van de Commune van Parijs) werden nu naar Nieuw-Caledonië gedeporteerd. In erbarmelijke omstandigheden, opgesloten in de ruimen van zeilschepen, bereikten ze na meer dan een half jaar hun bestemming.

Een andere reden voor hun deportatie : Nieuw-Caledonië, niet bijster populair bij “gewone” kolonisten, had dringend nood aan werkkrachten om wegen aan te leggen en gebouwen op te richten en om het land te bevolken. Daartoe liet men zelfs (hun) vrouwen overkomen.
Een erg groot percentage van de huidige Caldoches (in Nieuw-Caledonië geboren blanken) stammen af van “bagnards” (gevangenen). Eén van de madammen in het havenkantoor gaat er prat op dat ze van Belgische ouders afstamt, vrijgelaten uit de bagne na goed gedrag.


Van binnen !

Helemaal van Frankrijk hierheen gebracht om opgesloten te worden , op water en brood.

 Voor de gewone bagnards was er geen terug. Maar degenen die zich gedroegen, konden een stuk grond bekomen in Nieuw-Caledonië en een leven als bakker, kapper of winkelier beginnen. Zo ontstonden de dorpjes die wij nu kunnen bezoeken.

We lopen een paar uur rond in Fort Téremba en krijgen met tekst en foto's een beter inzicht in het koloniale verleden van Nieuw-Caledonië, de oorlogen tegen de Kanaken, het leven van die arme bagnards, de wrede straffen voor wangedrag, het uiteindelijke samenleven met de Kanaken.

Na bloedige opstanden en akkoord na akkoord tussen indépendantistes (vooral Kanaken) en loyalistes, blijft de onafhankelijkheidsbeweging nog steeds bestaan. Dit jaar zal in september opnieuw een referendum gehouden worden : “Voulez-vous que la Nouvelle Calédonie devienne indépendante?” 56,67 % stemde “Non” in 2018.
Doet me denken aan de slogans te lezen in Port Vila (Vanuatu) : “Wij zijn niet (echt)vrij zolang onze broeders in Nieuw-Caledonië afhankelijk blijven van Frankrijk ! “

 

 

De uitkijktoren.

Het uitzicht.

 

 

Additional information