Positie : 19 mei 2018 : Rotuma (Fiji)  12° 29 Z  177°07 O. 

Om 7u15 ratelt de ankerketting de 4 m die het hier diep is, naar beneden. Een uur na zonsopgang en er is voldoende licht, want zo moeilijk is het aanlopen van Rotuma, het meest noordelijke eiland van Fiji, niet. Helemaal geen pas, geen omringend rif, geen lagune. Heuvels die zijn er wel. Een weldaad voor onze ogen na zeven maanden platte atollen, waar palmen het hoogst uitsteken. 
Uiteindelijk hebben we toch nog bijna de ganse weg hierheen kunnen zeilen op een standvastige wind. Met een behoorlijke vaart want eindelijk geen stroom meer tegen. Op het laatst moest de rem er weer eens op (lees een paar reven in grootzeil en genua) om niet in het donker aan te komen. 

Nu is het genieten van het uitzicht op een Robinson Crusoe eiland voor ons alleen. Een schildpad komt even gedag zeggen. Wij mogen nog niet aan land. Dienen te wachten tot het gerucht zich via de “tamtam” heeft verspreid dat er een jacht in de baai ligt om in te klaren. Dan zullen de ambtenaren zich melden aan de steiger dwars van ons. Dat zal wel niet voor maandag zijn. Niet erg. Wij, en met name onze kont, rusten uit.

 

Positie : 18 mei 2018 : 15 u : 11°11' Z, 177° 58' O

Aan een snelheid van 8 kn (14,4 km/u) stuiven we naar ons doel. ETA (estimated time of arrival) Rotuma : morgen in alle vroegte. Je hoort ons niet klagen. Enkel onze billen krijgen het serieus te verduren. Op deze aan-de-windse koers, de boot voortdurend 15% scheef, op een ruwe zee, is het moeilijk je zittend te houden. Dat geldt vooral voor degene die aan de hoge kant van de boot zit. We wisselen geregeld van plaats en proberen binnen liggend wat uit te rusten. Maar het voortdurend heen en weer schuiven, het schrap zetten, bezorgt je buiten vermoeide spieren ook rode billen. Nooit gedacht !? 

Gisteren bij ons vertrek hadden we pech. Een grote zwarte wolk grijnsde, aan stuurboord zijde, een flink deel van de dag naar ons. We konden de hevige regenbuien eronder zien. Ze bewoog gelijk op met Jakker en het leek wel alsof ze ons de wind uit de zeilen nam. Pas toen de zon onderging, kondigde de wind zich terug aan. Uit met die motor, die eenmaal op temperatuur een hitte van om en bij de 90°C uitstraalt. Een heuse kachel in de kajuit, waar het toch al 30°C is.  
Misschien wordt dat in Fiji beter, het weerbericht heeft het elke dag over frisse nachten! Voor alle duidelijkheid ze bedoelen niet de Belgische frisse nachten.

 

Positie : 17 mei 2018 : Funafuti 

We verlaten Funafuti als BT (bekende Tuvaluvianen). Immers in het internetcafé, waar we snel ons gewijzigd formulier van binnenkomst in Fiji gaan mailen, worden we aangesproken door een wat ouder mannetje in een net pak, lees met hemd, das en rok. Hij is journalist van de plaatselijke krant en erg geïnteresseerd in ons leven en onze reis, exotisch als we eruit zien voor deze exotische mensen. Misschien is het ook gewoon komkommertijd in Tuvalu. Hij vraagt ons het hemd van het lijf en beweert dat we zijn artikel over ons binnenkort zullen kunnen lezen op www.kmt.news . 
Wij niet, geen internet op zee (jij wellicht ?) en hier eigenlijk ook niet. We krijgen het formulier voor Fiji enkel verzonden via de pc van het meisje aan de balie. Midden in het proces van downloaden kwam de technieker gewoon even de hele handel resetten !

We houden nog even halt om de attractie van de dag mee te maken, de landing van het vliegtuig uit Kiribati. Dan gaat het verder naar de kantoren van immigratie en douane en met ingieten van de pas gekochte fuel en het aan dek hijsen van Jak, eindigt de dag alweer. 
Moe ! En de tocht naar Rotuma moet nog beginnen.

Bye, Funafuti, het eiland van de op zware motoren rondtuffende elegante Polynesische dames !

 

Positie : 14 mei 2018 : Funafuti 

Vreemd. We kunnen het regeringsgebouw wel binnen, maar vinden er enkel een security beambte. Raad eens ! Het is een vrije dag in Funafuti vandaag maandag 14 mei. Gospeldag ?!  Alles is gesloten. Wat nu? Toch maar bij de politie langs en rapporteren dat we aangekomen zijn. In de meeste landen betaal je een hoge boete voor inklaren op een zon- en/of feestdag. Hier noteren ze enkel Tony's naam. We zijn vrij te doen wat we willen. Morgen inklaren is tijd genoeg. Wat een makkelijk land.

Voor ons dus ook een vrije dag in het door brommers geregeerde Funafuti. We wandelen wat rond. Stellen vast dat het oude luchthavengebouw is afgebroken, er staat warempel een nieuwe verkeerstoren, het strand bij het hotel is verdwenen onder enorme brokken puin. Maken ze een dijk, willen ze land bijwinnen? 

De van oorsprong Polynesische mensen babbelen nog altijd even makkelijk met ons. We vernemen dat Liliane, onze vriendin die zo lang in Belgiė woonde, niet in het land is. 
's Avonds is er op het plein tegenover Jakker een zangwedstrijd voor gospelsongs. We hoeven er zelfs niet voor naar de kant. Kunnen het geluid ook niet uitschakelen als we dat, na een tijd gedwongen toehoren, wel zouden willen.

Positie : 13 mei 2018 :15u :  08° 31,32 Z  179° 11,49 O 

Geen wind. De zee een spiegel. Zo zegt men dat toch. We zagen het nooit eerder. De zee zo volkomen glad, zonder één enkel rimpeltje. Ze straalt een diep blauw. Het lijkt wel een olie tapijt dat sloom deint. Wolken en, 's nachts, sterren reflecteren erin. Dead calm! Een beetje luguber is het wel. Alsof er iets staat te gebeuren.

Je kan hier blijven liggen, dagen aan een stuk, en gek worden van het geschommel, zoals de bemanningen van zeilschepen in vroegere eeuwen, die van lieverlee hun schoenen opvraten omdat er niks anders overbleef. 
Gelukkig zijn wij geboren na mijnheer Diesel en kunnen wij betrouwen op onze groene vriend. Die vraagt maar één ding : brandstof. 
Voortuitziend kochten we in Majuro extra jerrycans, stouwden die aan dek met 210 l extra mazout. Tony kieperde dat, geen sinecure op een bewegende boot, onderweg allemaal in de tank. 
Nu is Funafuti (Tuvalu) zo dichtbij, de wind nog steeds niet terug . De beslissing is snel genomen, wij gaan daar binnen om bij te tanken. Stom dat je weer het hele officiële gedoe van in- en uitklaren moet doorlopen. Het zij zo. 

Na tien dagen op zee is een rustdag in het, na Majuro, wel erg rustige Funafuti een weldaad voor spieren, gewrichten en hoofd. Eens even alles loslaten. Na tien dagen nog eens een pintje drinken. 
Opnieuw zee-aanpassen, als we hier dan weer vertrekken, is een zorg voor later.

Positie : 12 mei 2018 :15u :  06 50,69 Z  178° 15,73 O 

Was het gisteren nog erg ruw en dus bokes- en crackersdag, vandaag kalmeerde de zee zodanig dat er Parijse sla met patatjes op het menu kon. 
Vanmorgen zou je gezworen hebben op de Noordzee te zwalpen, grijze zee, grijze zware bewolking. Maar de zon, die koperen ploert, brandde alle wolken weg en nu is de hemel alweer stralend blauw. Geen wind ook, dus de diesel, waar we flink in investeerden, wordt aangesproken. Wat moet, moet. Je gaat niet ongestraft rond de evenaar zeilen. Zo onstabiel dat het weer hier is. Maar daar vertelde ik al van. 

Ik kijk al uit naar een open sterrenhemel vannacht. De laatste donkere nachten zonder maan geven het Zuiderkruis voor ons én de Grote Beer achter ons, de gelegenheid naar elkaar te stralen vanuit hun positie aan beide zijden van de hemel. 
En wij zitten op de eerste rij !

Positie : 11 mei 2018 :15u :  05 11,11 Z  177° 10,67 O 

Het champagne zeilen van de laatste dagen vergeet je maar weer. Hier komt het ?mannen-met-baarden? zeilen. Het keerpunt, crisispunt, bereikten we vannacht om 2u. De wind neemt plots toe en smijt Jakker op één zij. Snel zeilen inrollen, voor zover dat kan als je recht van je kooi, met een slaapkop, in het tumult buiten terechtkomt. De schade binnen beperkt zich tot wat op de grond gevallen spulletjes en een (met zout water) ondergelopen badkamer. De afvoer van de gootsteen stond open, daardoor spuit zeewater naar binnen. Een mens wordt laks als hij langer op een kalme zee is, vergeet de kraan dicht te draaien.
Vanaf dat crisismoment jakkeren we richting Tuvalu, dat kan nu plots, de wind is immers gedraaid. Prima, dat opent de mogelijkheid om daar even te stoppen, al willen we dat liever niet. Tuvalu is ook behoorlijk oost, een betere hoek om Rotuma aan te lopen. Maar dat is alles toekomstmuziek, nog twee à drie dagen te gaan tot Tuvalu. 

Intussen vangen we onze negende nacht aan, hakkend tegen steile golven. Af en toe lijkt het of Jakker uit de kraan naar beneden valt op het beton van een marina bodem.

Tony zingt vaak ons lijflied : ? Ik neem je mee naar warme oorden op een eindeloze reis....(Nobelprijs van Clouseau)....dit hoort er dan ook bij, zeker?

Positie : 10 mei 2018 :15u : 03°35,52 Z 176°27,05 O

Vroeger, op vakantie met onze boot, zeilend langs de Noordzeekust bestond die wet al. Van zodra ik besloot eitjes te gaan bakken, nam prompt de wind toe, de golven werden hoger. Moeilijk in de keuken dan nog iets goeds te presteren. Vraag maar aan onze kinderen.
Vandaag had ik zin in quiche met spinazie. Meteen werd de zee ruwer, lagen we serieus op één oor en moest ik acrobatische toeren uithalen om het deeg uitgerold en die quiche veilig in onze cardanische oven te mikken. De wet geldt nog steeds. Alle handelingen moet je goed doordenken, alle benodigdheden dien je ?beschut? neer te zetten zodat ze niet stiekem door de kajuit gaan ontsnappen. Maar de quiche smaakte heerlijk. En lekker eten is erg belangrijk voor de moraal.
We hebben nog 540 zeemijlen te gaan tot Rotuma (5-6 dagen), het meest noordelijke eiland van Fiji. Dat is twee keer de Golf van Biscay. Het is nu maar net bezeild. Laten we hopen dat de wind wat ruimt, dan wordt alles een stuk makkelijker en meer comfortabel.

Positie : 9 mei 2018 : 15u :  01°51,75 Z  175°53,76 O 

Weinig opwindends te melden. Op lichte winden zeilt Jakker gestaag naar het zuiden. We proberen meer oostelijk te raken, voor het geval de wind op kop komt later. 
We zitten definitief in overtocht-modus. Alles is rustgevende routine. Dagelijkse hoogtepunten : de maaltijden, koffietjes tussendoor, het zeilers radio-netje van 'The net with no name' op 8.995 kHz, waar we onze positie doorgeven en info uitwisselen met vrienden zeilers die voor ons vertrokken uit Majuro. De gaten vullen we op met veel lezen en muziek luisteren. 
Regelmatig over zee uitkijken, hoort er ook bij. Eigenlijk overbodig, we zouden even goed de laatste overlevenden op aarde kunnen zijn, geen schip te zien sinds we vertrokken. Wat een grote plas is dit.

 

Additional information