Coromandel” is de naam van een bevriende Nieuw-Zeelandse catamaran die we ontmoetten in Fiji. Het prachtige schiereiland met dezelfde naam, dat wordt onze volgende bestemming. Dichtbij Auckland, dus dit verlengde weekend zijn we niet alleen.

Met dit prachtige weer willen gezinnen naar de stranden. In riviermondingen laten vissers honderden bootjes in het water. Heeft iedereen hier eigenlijk een camper en/of een vissersbootje? Het lijkt er wel op.

Wij vermijden de drukte en nemen de kronkelende Road 309, stoppen bij een waterval, wandelen in een indrukwekkend Kauri bos.

Overnachten kunnen we bij John en Kaeteta, de ouders van Susan (Unique). Vorig jaar bezochten zij hun dochter, schoonzoon en kleinkinderen in Kiribati. Engelsman, John, is een kranige oud-leraar die, als jongeman, les kwam geven in een piepklein Kiribati eilandje. Zijn sprookje begon er toen hij al zijn moed verzamelde en Kaeteta's hand durfde te vragen.

Over de tachtig is John nu maar hij wil ons absoluut voorgaan langs het moeilijke pad naar de blowholes op het strand van “hun” stadje Whiritoa. Wij houden ons hart vast als hij schuifelend maar vastberaden zijn weg zoekt. Je moet het maar doen.

De volgende ochtend staat een wandeling doorheen de tunnels van de oude goudmijnen in de Karangahake Gorge op het programma. Kaeteta stapt dapper mee ondanks haar nog niet volledig geheelde gebroken enkel.

Verder naar het zuiden vinden we Tauranga te druk naar onze zin. We kiezen voor het vliegtuigmuseum omdat het verkeer op de weg naar Mount Maunganui volledig stilstaat.
De oude knarren in het museum herkennen meteen een even gepassioneerde vliegtuigfanaat en laten Tony niet meer los. Zelfs in de “werk-hangaar” waar niemand binnen mag, moeten we een kijkje nemen.

Al een paar keer overnachtten we in een DOC (Department of Conservation) kampsite. Meestal mooi gelegen in een natuurreservaat, je kiest je plek zelf, het weinige kampeergeld stop je in een enveloppe. Er is een toilet en een kraantje. Maar zo heerlijk rustig én in de natuur.

Het is weer eens tijd voor een warme douche, geen probleem op de camping in vulkanen land, Rotorua. Lekker ontspannen kan in de hot pool. Maar stom, het water moet wel veel opgeloste zonnecrème bevatten en Tony ontwaakt de volgende ochtend vol met jeukende pukkeltjes. Even zijn allergie vergeten. Geen hot pools meer !

We verkennen het broebelende, stinkende, dampende, loeihete, kleurige vulkaanland grondig. Net nu Nieuw-Zeeland kreunt onder een hittegolf, wandelen we rond in een stad waar overal stoom uit de grond opstijgt. Net achter onze kampeerplaats murmelt een kokend heet beekje. Puffen.
Maori's wonen hier, te midden het kokende water, sinds ze voet aan land zetten in Nieuw-Zeeland en één nog steeds bewoond authentiek dorpje, Whakarewarewa kan je bezoeken. Je wandelt er rond en krijgt het spuiten van de geyser (aan de overkant) elke 45 minuten als toetje.

Op weg naar het grootste meer in NZ, Lake Taupo, stop je best nog even bij de Huka Falls. Indrukwekkende stroomversnelling met een enorm debiet.

We rijden rond het meer richting Tongariro National Park.

Het weer wordt slechter, de bewolking lager. We zien de bergen niet.

's Ochtends regent het. Als we wegrijden van de camping belemmert mist het zicht. Fenomeen dat we lang niet zagen. Wandelen in de bergen. Een goed idee?

In het dorpje waar we tanken, beweert de man dat het zal opklaren namiddag. Eerst maar eens naar het mooie skidorpje Ohakune gereden.

Een Top 10 Holiday camping kan ons bekoren. Als het regent, wordt de auto meteen erg klein !!! De douches zijn geweldig : je duwt op een knop en krijgt 7 minuten heerlijk heet water én een lamp die verwarmt. Voor de wintersporters bedoeld, maar het voelt nu ook geweldig aan. Lang geleden dat ik zovele ultra lange douches genomen heb als hier in NZ.

Inderdaad, 's namiddags toont de met sneeuw bedekte, meest actieve vulkaan van Nieuw-Zeeland, Mt Ruapehu zich in zijn pracht. We kiezen een gevarieerde wandeling van klimmen en vlakke stukken.

Via de scenic route langsheen de Whanganui rivier en de kustweg belanden we ten noorden van Wellington.

We spreken af met cruiservrienden Jonathan en Donna (Chez Nous) die letterlijk ons pad kruisen op hun weg naar het noorden.

In Wellington hebben we enkel tijd en zin in het uitzonderlijke Te Papa museum. De stad doet zijn “windy” reputatie eer aan, je kan gewoon tegen de wind leunen.

Morgen moeten we vroeg op voor de ferry naar Zuid-eiland. Zullen we de prachtige Marlborough Sound kunnen bewonderen?

 

Diepenbeek,” zegt Tony.
Even later denk ik : “ Veeleer Ardennen”, als ik vanuit de bus naar Whangarei, buiten kijk.
Het landschap van Northland lijkt zeker op thuis. Maar als je beter toekijkt, oogt de vegetatie totaal anders. Vooral de reuzegrote zilvervarens, vaak gebruikt symbool voor Nieuw-Zeeland, zie je bij ons absoluut niet.

Genietend van het uitzicht vliegt de 3 uur durende reistijd Auckland – Whangarei zo om. En voor we het goed en wel beseffen liggen we te kooi in zeiljacht Rewa nadat we genoten van een verrassings-BBQ bij Nederlanders Bas, Moniek en Joël van Red Max. Vele cruiser-vrienden zijn verwonderd ons zonder boot plots in Whangarei te zien opduiken. Prettig zijn de babbels alleszins wel.

Voor een tocht naar Northland (het meest noordelijke deel – de vissenstaart – van North Island) leent David ons zijn "self contained" (met WC en vuilwatertank)  Toyota.
Keep left,” klinkt zijn laatste advies. Dat lukt aardig. Enkel bij het links inslaan maken de plots piepende ruitenwissers ons vaak aan het schrikken. De “pinkers” staan immers rechts aan het stuur !

Wij wandelen met de auto door het landschap. Nemen kronkelende scenic routes. Steken met de ferry van Russell over naar Opua. Brengen een avond en ochtend door met Sarahs (Rouser) familie in een prachtige baai op Kari kari schiereiland.

De grootste levende Kauri boom bezorgt ons kippenvel. Hij leeft al 2500 jaar !!! “Slowly dying,” deelt een ranger ons triest mee. In elk Kauri bos borstelen en desinfecteren we onze schoenen. Je wil de dodende schimmel toch niet van het ene naar het ander bos meenemen.

In het Gumdiggers museum verwonderen we ons over het harde leven van die mannen. Vooral Kroaten die hier enorme gaten groeven op zoek naar het kostbare gum (sap van de machtige Kauri bomen) om o.a. linoleum en vernis van te maken.

Ook bij Kaap Reinga, waar Tasman zee en Pacific elkaar ontmoeten, slapen we op een postkaart plekje. Het hocus pocus van ons bed organiseren boven koelbox , porta potti en reistassen gaat elke avond sneller. Na de beklimming van de zandduinen bij Ninety miles beach keren we via de westkust terug naar Whangarei.

Terug in Auckland om onze SpaceShips rental car op te pikken, regelen we nog een dinertje met zeilvrienden, Sarah en Giles (terug aan het werk na anderhalf jaar sabbatical) en de Amerikaanse crew van Reel Dreams .

We verlaten de stad net op tijd vóór het lange weekend van Auckland Day. Met dit prachtige weer loopt de City of Sails leeg in ellenlange files.
Nieuw Zeeland bewijst ons immers al 14 dagen lang het tegendeel van wat wij verwachtten, dat het hier écht wel zomer kan zijn. Duimen maar dat het zo nog even doorgaat.

 

Dikke wolken belemmeren het zicht. We kunnen de oceaan onder ons niet zien. Zouden daar buien in zitten, harde tegenwind ?
Sorry, zeilers, het kan me voor een keertje eens niet schelen. Wij vliegen erboven. Wij zijn op weg naar Auckland en doen daar in de Airbus 330 minder dan 3 uur over, terwijl het ons met Jakker in het beste geval 8 dagen serieus jakkeren zou kosten.

Relax en leun achterover, zegt de captain !

Met de Skybus naar ons hotel, inchecken en wat later lopen we al op Queen Street, de Louizalaan van Auckland. Het weer is aangenaam, maar wij trokken toch een lange broek aan. Just in case.
Bij de waterkant, daar vind je ons wat later terug. Bij de drukke ferry terminal, Viaduct Harbour met trendy bars en restaurants.

  

De twee volgende dagen doorkruisen we “The city of sails “. We hoppen on en off de Explorer bus. Klauteren op een paar van de vele, oude vulkanen waarrond Auckland gebouwd is. Lopen door wijken met fraai opgeknapte Victoriaanse huizen.

En, we kunnen het niet laten, gaan een kijkje nemen in het aquarium van Kelly Tarlton, Nieuw-Zeelands bekendste duiker en Antarctica lover. Haaien en roggen zwemmen boven je hoofd. Je observeert, doorheen het glas, de grootste pinguïn populatie in gevangenschap...of observeren zij ons ?

Ook Devonport maken we onveilig. Meer vulkanen en het fort in de lavatunnels, met munitiedepots en verblijven, doet ons aan Eben-Emael denken.

Het Maritiem Museum kan er ook nog wel bij.

Besluiten doen we met de Sky Tower, duizelingwekkende 328 m hoog.

 

De Stad van de zeilen bevalt ons zeer. Zoveel verschillende rassen, de Aziaten lijken in de meerderheid. Doet ons erg aan thuis denken, met andere bomen. Chique auto's. De toiletten in restaurants en cafés een paleisje. We botsen constant tegen mensen die op het trottoir absoluut links willen lopen.

We vallen elke avond doodmoe in slaap, ónder de dekens .

Morgen nemen we de bus naar het oosten, naar Whangarei, naar onze zeilvrienden.

 

Einde cycloonalarm in Vuda Marina vanmorgen. De havenmond kan terug open. De botenlift werkt gestaag om al de eiland-taxibootjes die uit het water gehaald waren, terug in hun element te brengen. De houten panelen die voor de ramen van de gebouwen waren getimmerd, verdwijnen één voor één.
Vandaag is het in Fiji weer business as usual , behalve voor de eilanden van de Lau groep. TC Mona is uiteindelijk op een flinke afstand rond de hoofdeilanden van Fiji gedraaid maar voor Lakeba tot Ono-I-Lau heerst nog een “schade berokkende wind waarschuwing” en wordt er nog hevige regen verwacht. De verst afgelegen eilanden, met de armste mensen zijn weer de pineut.
Blijkt eens te meer dat het Europese weercomputermodel (ECMWF), die deze ontwikkeling van in het begin voorspelde, gewonnen heeft.

Vooral Vanua Levu (noordelijk eiland van Fiji) is doorweekt. In Savusavu, dat we zo goed kennen, zijn er wegen overstroomd, ligt er een dikke modderlaag op de hoofdweg.
Ook delen in de oostelijke divisie (oost Viti Levu), zoals dat hier heet, zijn doornat. In Vuda Marina, viel amper regen, het ligt niet voor niks in het erg droge westelijk deel van hoofdeiland Viti Levu, in de schaduw van de hoge bergen.

TC Mona trekt nu, na haar zwaai rond Fiji, weg naar het zuidwesten.
En Fiji Met office voorspelt een gewone depressie met veel regen voor de oostelijke, regenzijde van de eilanden. De normale, zwaar vochtige , broeierig hete atmosfeer van het orkaanseizoen gaat weer regeren. Wij hebben in Vuda nooit iets anders ervaren. Een prima cycloon voorbereidingsoefening, dat was het achteraf gezien wel.

En Jakker is extra vroeg klaar om twee maanden alleen in de haven te overzomeren terwijl de baasjes naar Nieuw-Zeeland vliegen.

 

De prachtige Flame trees - Flamboyanten  hebben het weer overleefd. Mooi maar door sommigen in
Fiji gehaat want ze bloeien tijdens het orkaanseizoen !

 

Fiji houdt zijn adem in en wacht, terwijl dame TC Mona rustig een rondje draait ergens ver ten noord-westen van Fiji. Ze maakte een uitwijking helemaal naar het westen, vervolgens noord-west en men voorspelt nu een volgende zwenking “clockwise” oost en later zuid-oost in een directe nadering van Fiji binnen de volgende 12 uur. https://www.fbcnews.com.fj/news/natural-disaster/tc-mona-loop-starts-to-take-a-clockwise-turn/


Dan zullen de eerste eilanders zware stormwinden gaan voelen. De regen veroorzaakt nu al overstromingen. De doorweekte bodem kan geen water meer opnemen.

 



Eén model verwacht dat Mona aan land zal gaan noord van ons, in Raki-raki (Viti Levu) en dan over Viti Levu zal trekken tussen Sigatoka en Pacific Harbour. In dat geval komt de storm dichtbij onze positie , Vuda - Nadi.
We zullen zien.
Gisteren is de ingang van de marina afgesloten. De ergste golven moeten zo tegengehouden worden.

De laatste handeling: een georkestreerd, gezamenlijk “aantrekken van de ankerkettingen” zal zo dadelijk plaatsvinden. We moeten de boten immers zo vastleggen dat de masten niet in elkaar kunnen haken. Door de wind kunnen boten én masten vervaarlijk overhellen.
1 p.m. zouden we de boten definitief gaan vastmaken . Fiji time , zoals men dat hier noemt , want ik zie nog niks gebeuren.

Laatst binnengekomen bericht : de cycloon is vanmiddag afgenomen tot een cat. 1 storm  https://www.fbcnews.com.fj/news/natural-disaster/tc-mona-downgraded-to-category-one-system/

 

 

 

TD03F, je weet wel die tropische depressie over Fiji, heeft wijselijk besloten zich wat in te houden en is tenslotte niet uitgegroeid tot een cycloon. Ze verwijderde zich langzaam richting Tonga. Dat is het goede nieuws.

Het slechte : als wagonnetjes van een trein hingen er nog minstens twee tropische depressies achter die eerste aan. TD05F en TD04F is hun naam, ze haken de armen in elkaar, tollen samen richting Rotuma en pompen zich op tot cycloon MONA, nu al cat. 1.   Vandaar zwenkt Mona plots pal zuid, recht naar de hoofdeilanden van Fiji.

De laatste vaststelling : Mona zit nu, vrijdagvoormiddag ten noorden van de Yasawa eilanden, 400 km NNW van Jakkers positie in Vuda Marina (Nadi).
De kans is groot dat ze uitgroeit tot een cat. 2 orkaan. Men vermoedt dat het centrum veeleer over Vanua Levu (Lambasa ),Taveuni, Lau zal razen (NO Fiji). Zij verplaatst zich langzaam. Niet goed, zo kan ze meer kracht opbouwen.


Op de Vuda Marina cycloon vergadering gisteren uitte manager Adam zijn verbazing over het feit dat er geen consensus bestaat tussen de verschillende organen die het weer voorspellen. Nooit voorheen was er zoveel onenigheid over de prognose zo kort voor aankomst van de storm. Niet goed !

Heel erg oppassen geblazen, zegt het Meteorologisch Instituut van Fiji. Men weet niet wat de wispelturige Mona precies van plan is; men kan haar pad moeilijk voorspellen. Ze adviseren ook aan Viti Levu (het grootste, zuidelijke Fiji eiland) waar wij liggen, zich voor te bereiden op het ergste. We volgen FBC NEWS. https://www.fbcnews.com.fj

Vuda Marina sluit vandaag de havenmond af, zodat de ergste golven niet naar binnen kunnen. Speciaal gebouwd om cyclonen het hoofd te bieden, kan je geen veiliger haven vinden . De smalle haveningang verbreedt in een basin, vervolgens krijg je een smalle doorgang haaks hierop naar de ronde kom waar de jachten liggen. Op deze manier wordt de deining gebroken. Het zijn vooral de vele andere jachten, dicht bij elkaar afgemeerd, die een potentieel gevaar vormen.

De haven is één en al bedrijvigheid .

De ankerkettingen van alle jachten worden centraal op de bodem bevestigd aan een 50 T oud vliegwiel uit de suikerfabriek . Met kettingen en zoveel mogelijk touwen hangen we vast aan de kant. We moeten uitkijken dat masten niet in elkaar gaan haken. Objecten die weg kunnen vliegen , verdwijnen onderdeks. Het personeel van de haven haalt kokosnoten uit de palmen. Rondvliegende dingen vormen het grootste gevaar tijdens een storm, zegt men ons.

Tony haalt de windrichtingsaanwijzers naar beneden, het is al zwaar bewolkt.

Jakker links in beeld.

 

Misschien zijn al deze voorbereidingen helemaal niet nodig, maar zij die hier al een tiental cyclonen meemaakten orakelen : Hope for the best, prepare for the worst ! Duimen maar.



Additional information